ลำดับนี้มักเริ่มจากเรื่องที่ทำให้ใจเสียทั้งคู่ คำตอบห้วน นัดที่ต้องยกเลิก หรือพอหมดสัปดาห์แล้วไม่มีแรงเหลือ คนที่มี ความผูกพันแบบวิตกกังวล มักอยากคุยให้ชัดและได้ยินจากคนรักทันทีว่าทั้งสองยังเข้าใจกันได้ คนที่มี ความผูกพันแบบหลีกเลี่ยง มักอยากวางเรื่องนี้ไว้สักครู่เพื่อคิดตามลำพังจนใจเย็น ทั้งสองคนกำลังทำสิ่งที่ตัวเองใช้ตั้งหลักได้ในเวลาเครียด
ท่าทีที่ช่วยคนหนึ่งตั้งหลักอาจมาถึงอีกคนในจังหวะที่รับไม่ไหว เมื่อคำถามและข้อความตามมาติด ๆ ฝ่ายที่อยากพักอาจรู้สึกถูกกดดันและถอยไปอีก สำหรับคนที่กำลังรอ ความเงียบนั้นอาจดูเหมือนอีกฝ่ายหมดใจ จึงยิ่งเร่งถาม ไม่กี่รอบก็หลุดจากหัวข้อเดิมที่เป็นแค่คำตอบห้วน กลายเป็น “คุณไม่เคยฟังเลย” เจอกับ “จะให้ฉันได้พักบ้างไหม” หลายคู่รู้สึกว่าหาวิธีหยุดช่วงนี้ยาก งานวิจัยเรียกการตอบกันแบบนี้ว่าการเร่งถามและถอยห่าง (demand-withdraw)
งานสำรวจ 147 คู่พบว่า คู่ที่มีอย่างน้อยฝ่ายหนึ่งรู้สึกไม่มั่นคงมักต้องการความใกล้ชิดต่างกันชัดกว่าและรายงานการเร่งถามกับการถอยบ่อยกว่า กลุ่มที่ใช้เปรียบเทียบคือคู่ที่ได้แบบมั่นคงเหมือนกัน (Millwood & Waltz, 2008) ในข้อมูลอีกชุด กลุ่มที่ไม่มีใครได้แบบมั่นคงรายงานทั้งการเร่งถามและถอย รวมถึงการเลี่ยงคุยพร้อมกัน มากที่สุดในกลุ่มตัวอย่าง ส่วนคู่ที่ต่างฝ่ายมั่นคงรายงานวิธีคุยเพื่อแก้ปัญหาร่วมกันมากที่สุด (Domingue & Mollen, 2009)
