Para sa psychiatrist na si John Bowlby, likas sa atin ang humanap ng taong mapagkukunan ng proteksiyon kapag natatakot tayo. Mas ligtas ang pakiramdam kapag malapit ang taong iyon (Bowlby, 1969). Sa maliliit na bata, kadalasan ay magulang ang nilalapitan. Sa pagtanda, maaari itong maging partner, malapit na kaibigan o magulang pa rin. Lalong kapansin-pansin ang paghahanap ng masasandalan kapag may karamdaman, mabigat na problema o pagkakahiwalay.
Attachment style ang tawag sa nakagawiang tugon sa ganitong mga sitwasyon. Para sa ilan, madaling humingi ng tulong at madali ring maglaan ng oras para sa sarili. May iba na madalas mag-alalang baka iwan sila. May mas sanay namang mag-asikaso ng problema nang mag-isa. Nahuhubog ang mga gawi sa karanasan, at mahigit kalahating siglo nang pinag-aaralan ang mga ito sa sikolohiya mula pa kay Bowlby.
May sariling paraan ng pag-aaral ng attachment sa mga bata. Halimbawa, maaaring obserbahan kung kanino lumalapit ang isang bata kapag naliligalig. Ibang impormasyon ang nakukuha kapag ang isang nasa hustong gulang ang naglalarawan ng sarili niyang mga relasyon. Kaya hindi tuwirang itinutumbas ang mga kategoryang pambata sa mga estilo sa pagtanda. Ang huli ang paksa rito.
