Kung napapatanong ka kung may avoidant attachment ka, balikan kung alin sa mga ito ang madalas mangyari sa iyo. Puwedeng magkataon lang ang isang tanda. Binubuo ang estilo ng magkakaugnay na mga nakasanayan, at mas malinaw itong nakikita sa test.
Gusto mong sarilinin ang problema. Kapag may pumalpak, ang una mong gustong gawin ay mapag-isa at asikasuhin iyon nang walang nakatingin. Parang hindi na kailangang tumawag. Mas madali sa iyong lutasin ito nang mag-isa kaysa ipaliwanag ang nararamdaman mo.
Gusto mo ng tahimik na sandali. Pagkatapos ng masayang weekend na magkasama o mahabang masinsinang usapan, katahimikan muna ang hinahanap mo. Nakakatulong ang oras na mag-isa para maging komportable ka ulit. Puwede mo pa ring gustong makasama ang taong iyon.
Naipagpapaliban ang usapang “tayo”. Kapag iminungkahi ng malapit sa iyo na pag-usapan ang relasyon o kinabukasan ninyong magkasama, gusto mong ibahin ang paksa o magbiro. Kahit masaya ang dahilan ng usapan, maaari mo pa ring maramdaman ang presyon.
Mas pansin mo ang maliliit na ugali. Habang nagiging seryoso ang relasyon, mas napapansin mo ang mga ugali niyang nakakairita. Puwede mong gawing dahilan ang mga iyon para dumistansiya. Baka isipin mong nawawala ang pagmamahal mo kahit espasyo ang hinahanap mo.
Saka mo lang nahahalata ang sakit. Kalmado ka habang nangyayari ang lahat. Makalipas pa ang isang araw o linggo bago luminaw kung ano talaga ang nakasakit. Mas madali sa iyong unawain mag-isa ang damdamin kaysa banggitin iyon agad.
Gusto mong mabago pa ang plano. May konting kaba kapag nagpaplano kayo nang isang buwan pa ang layo. Gusto mong may pagkakataong magbago ng isip para maramdaman mong ikaw pa rin ang nagdedesisyon para sa sarili mo.
Naiilang ka kapag may lambing. Kapag sinabihan kang mahal ka o pinasalamatan ka nang taos-puso, naiilang ka at napapabiro. Parang may hinihinging kapalit na pagbukas ng loob ang malambing na salita, at kailangan mo ng oras para roon.





