Maaaring magsimula sa matipid na sagot pagkatapos ng nakakapagod na linggo o sa lakad na biglang nakansela. Kapag mas litaw sa isang partner ang anxious attachment, maaaring mahalagang mapag-usapan agad ang nangyari at makatiyak na maayos pa ang samahan. Kung mas lumilitaw naman ang avoidant attachment sa kasama, maaaring kailangan niya muna ng katahimikan para kumalma at mapag-isipan ang nangyari nang mag-isa. Magkaiba ang unang hakbang nila para makabawi sa tensiyon.
Kapag may sunod-sunod na tanong at mensahe, maaaring maramdaman ng partner na pinipilit siyang magsalita. Baka lalo siyang tumahimik. Maaaring basahin ng nagtatanong ang katahimikan bilang panlalamig kaya lalo siyang maghanap ng sagot. Makalipas ang ilang sagutan, ang naririnig na lang ay “Hindi mo ako pinapakinggan” at “Hindi mo ako binibigyan ng espasyo.” Halos hindi na napag-uusapan ang nakanselang plano o maikling sagot. Ang paulit-ulit na paghahanap ng sagot at pag-atras na ang pinagtatalunan. Demand-withdraw ang tawag sa palitang ito sa mga pag-aaral.
Sa survey ng 147 pares, mas malaki ang agwat sa lapit na gusto ng bawat isa at mas madalas ang palitang may naggigiit ng sagot habang may umaatras kapag kahit isang partner ang walang secure attachment. Mas bihira ito sa mga pares na pareho ang secure na estilo (Millwood & Waltz, 2008). Sa isa pang pag-aaral, ang pinakamadalas mag-ulat ng ganitong palitan at pag-iwas sa isa’t isa ay ang mga pares na walang secure attachment ang alinman sa dalawa. Mas madalas namang naglarawan ng pagtutulungan sa usapan ang mga pares na kapwa secure (Domingue & Mollen, 2009).
