Συνήθως εξελίσσεται με τον ίδιο τρόπο. Κάτι ταράζει και τους δύο: μια κοφτή απάντηση, ένα σχέδιο που ακυρώθηκε, η κούραση μιας δύσκολης εβδομάδας. Για ένα άτομο με αγχώδες στυλ (λέγεται και αμφιθυμικό), εκείνη τη στιγμή μετρά πάνω από όλα να ξαναβρεθεί η σύνδεση: να μιλήσουν, να ακούσει ότι όλα είναι εντάξει, τώρα και όχι αύριο. Ένα άτομο με στυλ πιο κοντά στο αποφευκτικό χρειάζεται το αντίθετο: να απομακρυνθεί και να το χειριστεί χωρίς βοήθεια, μέχρι να ηρεμήσει. Και οι δύο κάνουν απλώς ό,τι τους ηρεμεί.
Μόνο που η κάθε κίνηση πατά ακριβώς στο ευαίσθητο σημείο της άλλης πλευράς. Για την πλευρά με το αποφευκτικό στυλ, μια σειρά από ερωτήσεις και μηνύματα μοιάζει με πίεση, οπότε απομακρύνεται κι άλλο. Για την πλευρά με το αγχώδες στυλ, αυτή η σιωπή μοιάζει με ψυχρότητα, οπότε πιέζει περισσότερο. Μετά από λίγους γύρους ο καβγάς δεν αφορά πια την κοφτή απάντηση, αλλά τον ίδιο τον κύκλο: «Δεν με ακούς ποτέ» απέναντι στο «Δεν μου αφήνεις χώρο να ανασάνω». Πολλά ζευγάρια το περιγράφουν σαν παγίδα, στα αγγλικά «anxious avoidant trap», ή σαν ατέλειωτο κυνηγητό. Οι ερευνητές των ζευγαριών το λένε μοτίβο ζήτησης και απόσυρσης.
Η έρευνα βρίσκει αυτό το μοτίβο αισθητά συχνότερα όταν τουλάχιστον η μία πλευρά έχει ανασφαλές στυλ. Σε μια έρευνα με 147 ζευγάρια, αυτά τα ζευγάρια ανέφεραν μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στο πόση εγγύτητα ήθελε η κάθε πλευρά, και περισσότερη επικοινωνία ζήτησης και απόσυρσης, από τα ζευγάρια όπου και οι δύο είχαν ασφαλές στυλ (Millwood και Waltz, 2008). Σε μια άλλη έρευνα, τα ζευγάρια με δύο ανασφαλή στυλ ανέφεραν πιο συχνά από όλα τα άλλα το μοτίβο ζήτησης και απόσυρσης και την αμοιβαία αποφυγή, ενώ όπου και οι δύο είχαν ασφαλές στυλ, την πιο εποικοδομητική επικοινωνία (Domingue και Mollen, 2009).
