Η σύντομη απάντηση: αλλάζει, αλλά αργά. Μια μετα-ανάλυση συγκέντρωσε 127 έρευνες που παρακολούθησαν το στυλ προσκόλλησης από τη βρεφική ηλικία έως τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης. Οι ίδιοι άνθρωποι ξαναμετρήθηκαν μετά από δύο εβδομάδες έως και 29 χρόνια, και η συσχέτιση ανάμεσα στις πρώτες και στις επόμενες μετρήσεις ήταν περίπου 0,39 (Pinquart κ.ά., 2013). Πρόκειται για μέτρια σταθερότητα: υπαρκτή, αλλά κάθε άλλο παρά πλήρης, και για πολλούς ανθρώπους η εικόνα αλλάζει με τα χρόνια.
Και στην ενήλικη ζωή το στυλ συνεχίζει να αλλάζει. Σε μια έρευνα που ακολούθησε τους ίδιους ανθρώπους από την εφηβεία ως τα γηρατειά, το άγχος στις κοντινές σχέσεις μειωνόταν κατά μέσο όρο με την ηλικία, πιο καθαρά στη μέση ηλικία και αργότερα. Εδώ άγχος σημαίνει την ανησυχία ότι ένα κοντινό σου πρόσωπο θα απομακρυνθεί, θα σε αγαπά λιγότερο ή θα σε αφήσει. Δεν μετρά το άγχος γενικά και δεν είναι διάγνωση. Η αποφυγή της εγγύτητας, δηλαδή πόσο σε δυσκολεύει η πολλή εγγύτητα και πόσο κρατάς απόσταση, μειωνόταν σιγά σιγά σε όλη τη διάρκεια της ζωής (Chopik κ.ά., 2019). Τα άτομα που είχαν σχέση είχαν συνήθως λιγότερο άγχος και λιγότερη αποφυγή.
Γι’ αυτό η πιο χρήσιμη ερώτηση είναι τι ακριβώς κάνει ένα στυλ να αλλάξει. Ένα στυλ κρατιέται όσο η εμπειρία το επιβεβαιώνει και αλλάζει όταν η εμπειρία αρχίζει να λέει μια άλλη ιστορία (Fraley και Roisman, 2019). Η αλλαγή μπορεί να πάει και προς τις δύο κατευθύνσεις: οι μεγάλες απώλειες μπορεί να φέρουν περισσότερη επιφυλακτικότητα, και οι καλές σχέσεις μπορεί να ξαναφέρουν την αίσθηση ασφάλειας.
