John Bowlby จิตแพทย์ผู้วางรากฐานทฤษฎีความผูกพัน อธิบายว่ามนุษย์มีระบบนี้ติดตัวมาตั้งแต่เกิด (Bowlby, 1969) เมื่อกลัว เรามักมองหาคนที่ให้การปกป้องได้ และสงบลงเมื่อได้อยู่ใกล้ เด็กเล็กมักเข้าหาผู้ปกครอง ส่วนความผูกพันในผู้ใหญ่อาจทำงานกับคนรัก เพื่อนสนิท หรือพ่อแม่ เห็นได้ชัดในช่วงที่ป่วย เครียด หรือต้องจากกัน เช่น เมื่อเจอเรื่องหนัก บางคนผ่อนลงเมื่อโทรหาคนที่คุ้นเสียงและไว้ใจ
รูปแบบความผูกพันอธิบายท่าทีที่คนหนึ่งมักมีเมื่อระบบนี้ทำงาน บางคนขอแรงคนอื่นได้และแยกไปใช้เวลาของตัวเองได้สบาย บางคนกลัวว่าคนสำคัญจะจากไป อีกหลายคนคุ้นกับการจัดการปัญหาคนเดียว ท่าทีเหล่านี้ค่อย ๆ เกิดจากประสบการณ์ เช่น คนที่เคยขอให้ช่วยแล้วได้รับการตอบสนองอาจทำเช่นนั้นได้ง่ายขึ้น นักจิตวิทยาศึกษาเรื่องนี้ต่อเนื่องมานานกว่าครึ่งศตวรรษนับจากงานของ Bowlby
งานเรื่องเด็กเล็กอาศัยวิธีศึกษาอีกแบบ นักวิจัยอาจสังเกตว่าเด็กทำอย่างไรเมื่อต้องห่างจากผู้ดูแลแล้วได้พบกันใหม่ ส่วนงานในผู้ใหญ่อาจถามว่าผู้ตอบรู้สึกอย่างไรในความสัมพันธ์ของตัวเอง หมวดที่พบในเด็กจึงใช้ทาบกับรูปแบบในผู้ใหญ่ทีละประเภทไม่ได้ บทความนี้พูดถึงการแบ่งรูปแบบในวัยผู้ใหญ่โดยเฉพาะ
