Ο ψυχίατρος John Bowlby περιέγραψε το σύστημα προσκόλλησης ως κάτι έμφυτο: όταν φοβόμαστε, αναζητούμε την εγγύτητα ενός προσώπου που μπορεί να μας προστατέψει, και κοντά του νιώθουμε ασφάλεια (Bowlby, 1969). Για ένα μικρό παιδί αυτά τα πρόσωπα είναι συνήθως οι γονείς. Στην ενήλικη ζωή τον ρόλο τον παίρνουν το ταίρι σου, οι στενοί σου φίλοι και συχνά πάλι οι γονείς σου. Το σύστημα ενεργοποιείται πιο έντονα σε στιγμές πίεσης, αρρώστιας ή αποχωρισμού.
Το στυλ προσκόλλησης δείχνει πώς λειτουργεί συνήθως αυτό το σύστημα σε κάθε άνθρωπο. Για κάποιους ανθρώπους είναι εύκολο να ζητήσουν στήριξη και εξίσου εύκολο να περάσουν χρόνο χωριστά. Άλλοι φοβούνται μήπως τους εγκαταλείψουν, και άλλοι προτιμούν να αντιμετωπίζουν τα δύσκολα χωρίς βοήθεια. Αυτοί οι τρόποι διαμορφώνονται από την εμπειρία, και η ψυχολογία τους μελετά πάνω από μισό αιώνα, από την εποχή του Bowlby.
Μια σημείωση για τα παιδιά: ο δεσμός τους με τους γονείς μελετάται με άλλες μεθόδους, και οι κατηγορίες της παιδικής ηλικίας δεν αντιστοιχούν ένα προς ένα στα στυλ των ενηλίκων. Από εδώ και πέρα η σελίδα αφορά τους ενήλικες και το πώς λειτουργεί το σύστημα των στυλ.
