ในบรรดาสี่รูปแบบ คู่รักที่มีฝ่ายหนึ่งได้รูปแบบนี้โดยตรงยังมีข้อมูลน้อยที่สุด ตารางจึงใช้แนวโน้มทั่วไปของทั้งสองแกนเป็นจุดเริ่มต้นให้คุยกันถึงสถานการณ์ที่คล้ายกับของตัวเอง บางงานใช้ “แบบสับสน” อธิบายประสบการณ์ที่ผู้ใหญ่รายงานเอง ส่วนกลุ่ม D ของเด็กมาจากการสังเกตพฤติกรรมเมื่อแยกจากผู้ดูแลแล้วกลับมาพบกัน
มุมมองของคนที่หวั่นใจเมื่อสนิท
มั่นคงกลัวและหลีกเลี่ยง
สนิทเมื่ออีกฝ่ายสม่ำเสมอ
ความสงบของฝ่ายที่มักวางใจอาจทำให้คนรักได้รู้จักความใกล้ชิดที่ปลอดภัยและคาดได้ เกิดความไว้ใจเพิ่มทีละนิด ถึงอย่างนั้น การต้องรับท่าทีที่เปลี่ยนโดยไม่ทันตั้งตัวบ่อย ๆ ก็เหนื่อยได้ทั้งสองคน ลองบอกกันก่อนว่ามักทำอะไรเมื่อเริ่มกลัว และฝ่ายที่รับฟังยังมีแรงรอหรือช่วยมากแค่ไหน
วิตกกังวลกลัวและหลีกเลี่ยง
กลัวเสียคนรักทั้งคู่
ทั้งคู่เคยไม่แน่ใจว่าจะยังมีกันอยู่ไหม จึงจับความรู้สึกนั้นได้แม้พูดไม่กี่คำ เมื่อฝ่ายหนึ่งถอยเพราะความใกล้ชิดเริ่มทำให้หวั่นใจ อีกคนอาจรีบขอคำยืนยันเพราะยังไม่แน่ใจว่าทั้งคู่เข้าใจกันดีไหม ความกลัวจึงอาจส่งต่อกันไปมา การนัดเจอหรือทักกันในจังหวะที่สม่ำเสมอ และการมาตามเวลาที่ตกลงไว้เพื่อพูดต่อช่วยได้
หลีกเลี่ยงกลัวและหลีกเลี่ยง
การถอยมีความหมายต่างกัน
เมื่อบรรยากาศตึง ต่างคนอาจหยุดคุย สำหรับคนที่หวั่นใจเมื่อเริ่มสนิทกัน การหยุดอาจทำให้ใจเสียเพราะนึกว่าความสัมพันธ์จะขาด แม้ไม่ได้ทะเลาะเสียงดัง เรื่องก็อาจค้างไปหลายวัน ฝ่ายที่สบายใจกว่าเมื่ออยู่ตามลำพังอาจบอกว่าจะติดต่ออีกครั้งเมื่อไร ส่วนคนที่หวั่นว่าความสัมพันธ์จะจบอาจเล่าว่าความเงียบทำให้นึกถึงอะไร
กลัวและหลีกเลี่ยงกลัวและหลีกเลี่ยง
ทั้งสองฝ่ายอยากใกล้แล้วถอย
ต่างฝ่ายต่างให้ค่ากับความสนิทและมีช่วงที่ยังระวังตัว ทั้งสองคนจึงเข้าใจกันได้ลึก เมื่อความกลัวเกิดขึ้นพร้อมกัน ทั้งสองฝ่ายอาจพูดแรงเกินตั้งใจจนกลับมาเสียใจทีหลัง ลองค่อย ๆ เพิ่มความใกล้ชิด ถ้าจังหวะนี้เกี่ยวกับเรื่องที่เจ็บในอดีต ผู้เชี่ยวชาญอาจช่วยให้เข้าใจและรับมือได้ดีขึ้น









